astridfriesen, 29 december 2010
Nepal , Phokara 24°

De eerste weken in Nepal...

Aangezien de hoeveelheid aan verhalen weer snel toeneemt nog snel even een update over onze avonturen in Nepal om te voorkomen dat we weer een compleet boek schrijven zoals de vorige keer. Kort en bondig dus!

Het weerbericht van elke dag tot nu toe; strak blauwe luchten, graadje of twintig maar als de zon weg is daalt de temperatuur snel. ‘s Nachts dus dubbele dekens want verwarming kennen ze niet.
Kathmandu is drukke smerige stad met veel verscholen cultuur waar je je als toerist maar in een paar wijken ophoudt. De grootste daarvan is Thamel wat dan ook is omgetoverd tot grote bazaar. Hier is van alles te krijgen; van flowerpower kleding tot de modernste namaak North Face kleding. En natuurlijk… Pssst hey… hassiesj – marihuana sir? Very cheap..

Het belangrijkste wat we in Kathmandu gedaan hebben is relaxen, eten , drinken en een bungee jump regelen…. En op drumles! Traditionele Madal drum gekocht en daar hoorde natuurlijk wat lessen bij! De stoomcursus met een elastiekje om mijn vingers en een gedreven leraar leverde komische situaties op… left light light left light left hahaha! Gelukkig hebben we de video nog…

Op weg van Tibet naar Kathmandu kwamen we langs de hoogtse Bungee Jump van Nepal. Dit prikkelde een groot gedeelte van de aanwezigen dusdanig dat eigenlijk besloten werd om dit te gaan doen. In een 160 m diepe kloof springen valt in Nederland immers niet mee en dus werd besloten om terug te gaan naar die plek, eerst in de onderliggende rivier te raften en de dag erop in het diepe te springen..
Het raften was geweldig, de rivier best wild en koud en Astrid zorgde nog voor de nodige spanning. Midden in een stevige stroomversnelling viel ze uit de boot en moest weer aan boord getrokken worden. Gelukkig wist ze snel te melden dat de tranen in d’r ogen van d d d d de schrik waren en ze had alleen wat blauwe plekken opgelopen van de rotsen onder water.
We sliepen die nacht in een luxe resort en aangezien Astrid de dag erop 29 zou worden – tis je niet aan te zien meid – hadden onze reisgenoten een heerlijke massage voor haar geregeld. De dag erop was het naast Astrids verjaardag echter D-day wat betreft de bungee jump. ‘s Ochtends vroeg op want we zouden als eerste groep springen. Tijdens de instructie werd je gewogen… De zwaarste moest als eerste springen. Aangezien mijn twee maanden lange ‘ rijstdieet’ nog niet genoeg vruchten had afgeworpen stond ik daar dan, met 103 op mijn hand geschreven en een stuk stiek om mijn enkels…. 3-2-1-go! Toen hard naar beneden en na een seconde of drie het geruststellende gevoel van de remmende werkig van de elastiek! Fantastisch!
Astrid ging als laatste en ook zij kwam enthousiast beneden. Al bengeldend in de lucht werd ze nog toegezongen door het mannenkoor wat al beneden stond. Daarna weer snel omhoog lopen want Sander, Laurens en ik zouden nog voor de swing gaan. Beangrijkste onderdeel daarvan; 7 seconden vrije val! Dat is best lang want je wordt je echt bewust van de snelheid waarmee je naar beneden stort…..WAAAAAH! Vervolgens door de kloof zwieren met 150 km/u en een heel prettig gevoel in je lijf!
Na al de adrenaline kwam de taart! Echt verjaardag dus.. Kei leuk! Toen snel in de bus naar Pokhara want er stond nog een flinke rit voor de boeg.

Uiteindelijk kwamen we rond een uur of tien s’avonds in Pokhara aan. Pokhara is een toeristische stad waar het vooral draait om het berggebied boven Pokhara. Ons plan was er een mooie trektocht te gaan doen. De volgende twee dagen hebben we dan ook gespendeerd aan de voorbereiding daarvan.

Vrijdag 18 dec zijn we vetrokken met een taxi vanuit Pokhara om een half uur later afgezet te worden bij een steil pad omhoog. Daar begon dag 1 van onze “ Poonhill trek” , 7 dagen lopen met een rustdag ertussen. Na onze ervaring in Vietnam wilden we niet te groot uitpakken dus hebben we gekozen voor een relatief gemakkelijk programma. De tocht loopt door het voorgebergte van een aantal grote pieken van 8000 m hoogte en het ‘hoogte’ punt is de Poon Hill (3200 m) van waar een prachtige zonsopkomst met uitzicht op grote pieken van de “Annapurna-range” te zien is.

De paden in het Annapurna gebied zijn redelijk goed en er zijn volop kleine lodges aanwezig zodat we niet hoefden te kamperen. Deze lodges maken echter een belangrijk deel uit van de tocht omdat je op die manier in aanraking komt met de mensen die in het berggebied leven. De accomodatie is basic maar zeker goed te doen. Het eten is prima!
Daar kwamen we bij onze eerste overnachting snel achter want het ouder stel wat de kleine lodge runden waren erg vriendelijk en open dus eindigden we met vijf gasten de avond in de keuken met haardvuur en een glas Rakj (soort wijn van Gierst) .
De andere drie gasten, een Canadees stel en Ewoud uit Nederland, bleken goed gezelschap en daarom hebben we de tweede dag met hun gelopen. Deze dag eindigde in de hotspring van Jinhudidad, een meesterlijke bad vol warm water aan een snelstromende rivier. Ultiem genieten van een biertje na een dag stevig lopen.

De volgende dagen hebben we heerlijk door kunnen lopen zodat ons programma al snel veranderde. Er werd nog een bestemming aan toegevoegd en dat in minder dagen. Op dag 5 zijn we vroeg op gestaan om de de zonsopkomst op de Poon Hill mee te maken. Na een uurtje klimmen waren we, onder het genot van hete thee, getuige van een mooi schouwspel van licht en geweldige bergen.
Uiteindelijk hebben we vijf dagen gelopen, een dag gerelaxed en een dag terug gereisd naar Pokhara. De trek was fantastisch mooi en het gebied wisselde van subtropisch tot ijzig koud. Van rhododendron bossen tot dorpjes omringd door terrassen met allerlei gewassen. Het eten was geweldig en de nachten koud. Het uitzicht op de bergen en de sfeer in het gebied hebben en super indruk op ons achter gelaten. De foto’s spreken vast boekdelen!

Dus na een fantastische trekkingstocht hebben we de tijd en ruimte genomen om de kerstdagen relaxt door te brengen. Zie kerstfoto Carlo, haha! En zonnetje, heerlijke cocktails en een wat apart ‘kaas’plankje hebben ons hierbij geholpen.

Na deze heerlijke rustdagen zijn we met de bus naar Paachbaja gereist om een bezoekje te brengen aan Bart waarmee Astrid samen vrijwilligerswerk heeft gedaan in Vietnam. Omdat de school waar Bart Engelse les geeft zijn 30-jarige bestaan vierde, konden we mooi een feestje meepikken. Althans, dat dachten we. Later bleek het en officieele bijeenkomst te zijn met heeeeeeeeeeeeeeel veel Nepaleze speeches. Tussendoor dus maar stiekem en beetje met de kids geouwehoert. Al bij al, toch een leuke dag die we afsloten bij Bart in zijn kamertje bij zijn gastgezin op de grond. Het was namelijk te donker om nog een overnachtingsplek te zoeken. Erg grappig. Met zijn drieen op 6 vierkante meter gepropt.
Daarvoor genoten van een heerlijke echte Nepalese Dhal Baat en de vrije uurtjes doorgebracht met Uno (gewoon pesten in het Nederlands) met de twee jongens van het gastgezin. S’ochtends weer aan de Dhal Baat en vervolgens met de locale bus weer terug naar Phokara. En dit was niet zomaar een busrit, omdat de bus tjokvol zat werden we verwezen naar het dak van de bus. Dus bovenop de bus met wat anderen Nepalezen en heel veel mandarijnenmanden hebben we onze busreis waardig afgelegd. Fantastisch!
Nu nog wat leuke festivaldagen in Phokara in vooruitzicht waar we oudjaar zullen doorbrengen en dan de komende twee weken nog goed vervullen want de 13e zijn we weer terug in het land.
Mensen. Geniet van de komende feestdagen en bij deze alvast iedereen een geweldig goed 2011 toegewenst!

Naar Astrid in Nepal bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl